Roze badkuip

Zou dit de laatste keer zijn geweest dat ik op Oerol was, het jaarlijkse theaterfestival op Terschelling? Op de boot terug naar Harlingen bedachten we  dat een andere vriendinnenactiviteit na al die jaren misschien ook wel eens leuk is.

In 2006 mocht ik voor het eerst mee, met Gert en zijn zeven vrouwen. Gert was de vriend van Judith, mijn buurmeisje, en ging al jaren naar Oerol. Hij wist precies hoe het werkte en stuurde ons, nieuwelingen, twee pagina’s instructies om niets aan het toeval over te laten:

Niet vergeten:

  • Voldoende cash geld! Terschelling heeft een beperkt aantal geldautomaten waar regelmatig lange rijen voor staan. Bij de kaartverkoop op Oerol hebben contante betalers vaak voorrang omdat er daar minder van zijn.
  • Compact inklapbaar campingstoeltje
  • Petje en zonnebrandcrème (vorig jaar hadden we een regenpak nodig….)
  • Waterflesje

Ook had hij een tip voor ons:

Tip: Neem zo min mogelijk losse spullen mee, maar slinger je rugzak/slaapzak e.d. stevig aan elkaar met een spin of sjorband o.i.d aangezien alles in bagagewagens de boot op gaat.

We sliepen toen voor € 90,00 in een 12-persoons legertent op camping de Appelhof en op de foto’s te zien was het stralend weer. Dat regenpak was niet nodig. We liggen met z’n allen in het zonnetje in een duinpan en ontbijten knus aan de picknicktafel bij de tent.

Ik weet nog goed dat Sandra en ik zo snel mogelijk richting duinen fietsten en nog net op tijd in het zand neerploften voor een voorstelling waarvoor onze groep twee kaartjes had bemachtigd en die wij hadden geloot. Voor kaartjes moest je toen nog voor dag en dauw uren in de rij staan in een weiland, hopend dat er nog wat was als je dan eindelijk aan de beurt was.

We kwamen in een merkwaardige, experimentele voorstelling terecht waarbij een roze badkuip door twee mannen dan weer naar links en dan weer naar rechts door het zand werd gesjouwd. We hadden geen idee waar dit stuk over ging en vroegen ons af wie zoiets creatiefs wist te verzinnen terwijl we dat heerlijk in de duinen liggend lagen te aanschouwen. Op de terugweg kochten we voor € 5,00 hardloopschoenen die waren aangespoeld in negen containers. ‘Er zat geen enkel paar bij’, vertelde de verkoper ons. De containers waren van vrachtvaarder NedLloyd Mondriaan en overboord geslagen. Wekenlang waren de eilanders bezig geweest om paren te matchen.

Ik ben niet alle jaren geweest, maar het zou dit jaar best mijn tiende bezoek kunnen zijn. Toen het een jaar koud was en een hele dag regende, waren we klaar met die tent en werd het tijd voor een luxe vakantiehuis met lounge set in de tuin. Van € 90,00 voor een grote tent in 2006 naar € 800,00 voor een huisje voor vijf personen in 2019. Er is wel wat veranderd, toch. Roze badkuipvoorstellingen weten we ondertussen te vermijden en de theaterkaartjes kopen we nu online in mei. Gemakkelijk gaat het nog steeds niet, binnen vijf minuten crasht ieder jaar de website weer en proberen we – voor wie het dan toch lukt om in te loggen –  in de ondertussen bekende chaos een paar kaartjes te bestellen. En na dat eerste jaar met Gert, gingen er alleen nog maar vrouwen mee.

Het was weer leuk dit jaar. De daghap in het Wrakkenmuseum (ook dit jaar natuurlijk weer nasi), de lekkere fietstocht naar oost op weg naar een prachtige voorstelling, roseetjes drinken en uren kletsen op het zonnige strandterras van Kaap Hoorn en Triviant spelen tot ’s avonds laat in de Walvisvaarder.

Misschien volgend jaar toch nog één keer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s