Dare to dream

Nou ik zat er helemaal klaar voor – om 20:25 uur al – voor de voorbeschouwing op de finale van het Eurovisie Songfestival. Lekker kopje koffie erbij met de allerlaatste plak Deventer koek, hond opgerold op het vloerkleed aan mijn voeten. Dat commentaar van die BN’ers, het gaat natuurlijk nergens over, maar ik moet er altijd ontzettend om lachen en vind het reuze vermakelijk. Maar ik snap ook best dat dat niet voor iedereen geldt, hoor. Gelukkig waren de mannen een weekendje naar het Spa classic evenement op het circuit van Spa-Francorchamps in België. Dus ik had het rijk alleen en hoefde aan niemand uit te leggen dat ik van plan was de hele avond tot en met de uitslag languit op de bank te gaan liggen kijken.

Ondertussen leerde ik dat het lied van Italië dé zomerhit van 2019 gaat worden (want helemaal de sound van deze tijd) en volgens Gerard Joling een gevaarlijk liedje is voor Nederland. Dat Spanje heel laag bij de bookmakers staat maar dat deze meezinger wel eens de grote verrassing kan worden maar in ieder geval de meest uitputtende drie minuten van het hele festival zijn. Dat er een nieuwe trend is om je nummer laag en donker te beginnen (Nederland, Engeland, Israël). En dat Duncan gewoon dicht bij zichzelf moet blijven. En als Nederland wint… dat Linda de Mol het moet gaan presenteren, of Gerard Joling samen met Chantal Janzen of anders Carlo Boszhard (volgens Carlo himself).

Vervolgens kwamen al die 26 liedjes voorbij. Bij nummer 12 ging ik er maar even bij staan, want wat deed onze Duncan het goed hè.

Het meest bizarre was nog wel dat Madonna voor 1 miljoen was gecontracteerd en Like a prayer hartstikke vals stond te zingen. Ik dacht vertwijfeld of ik dit nou wel goed hoorde en ging even rechtop zitten om goed te luisteren, maar dat werd even later uitgebreid bevestigd op de NOS liveblog en op twitter die ik natuurlijk ondertussen ook actief volgde.

Nou en toen dan die zenuwslopende puntentelling. Wat was het spannend zeg, ik zat op het puntje van mijn stoel. Dat hadden ze daar in Tel Aviv mooi bedacht met die punten van de televoting die op het allerlaatst alles nog om konden gooien! Dare to dream you can win! En dat is dus gelukt, na 44 jaar heeft Nederland eindelijk weer eens gewonnen. Dare to dream, de slogan die Israël had bedacht voor dit jaar. Best mooi eigenlijk. We are one was het thema in 2013, #joinus in 2014, Building bridges in 2015 en net zoiets maar dan Come together in 2016.

Reaching across all the boundaries that separate us human beings from each other

Oké, het is misschien mierzoet en over the top maar er is toch ook niks mis mee om één keer per jaar al die landen samen te brengen en allemaal lekker een liedje te laten zingen. Er is al genoeg narigheid en ellende in de wereld. Wist je trouwens dat Australië in 2015 een keertje mee mocht doen omdat het de 60e keer was en dat dat zo goed ging dat ze er nu ook bij horen? Hoe meer landen hoe meer vreugd. Gezellig, kom er allemaal maar bij.

Vanavond (19-5) komt Duncan live op tv bij Pauw, ik ga kijken 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s